Μετά από πολλά χρόνια απουσίας από τις έντυπες εκδόσεις, η Ευρυδίκη Αμανατίδου επιστρέφει με το νέο της συναρπαστικό μυθιστόρημα, "Άμμος", που κυκλοφορεί από τις Ανεξάρτητες Εκδόσεις Γλαρόλυκοι.
Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: Ο Τζενάρο κρατάει ως τρόπαια ένα φυλαχτό κι αυτό το πολύτιμο σκουλαρίκι. Ο Ελιζέο υποκύπτει στον άνωθεν εκβιασμό. Ο Αντόνιο βρίσκεται παγιδευμένος στον ιστό που ο ίδιος ύφανε. Πίσω τους, ο μυστηριώδης Ιμπερατόρε. Κανείς τους δεν υποψιάζεται ποιος είναι, ούτε πόσο κοντά τους βρίσκεται. Ένα κυνήγι συλητών τάφων και αρχαιοκάπηλων θα οδηγήσει στα ερείπια του αρχαίου Μοντεράνο, σε μια τελετή λύτρωσης και τη διαπίστωση ότι οι στιγμές της ζωής μοιάζουν με την άμμο στην κλεψύδρα, όμοιες και διαφορετικές συνάμα σε κάθε γύρισμά της.
Όσοι αγαπάτε την ιστορία, την αρχαιολογία και τα αινίγματα θα ενθουσιαστείτε. Προσωπικά ήρθα σε επαφή με ένα κομμάτι της ιστορίας που ομολογώ δεν θυμόμουν καν από το σχολείο, με έναν λαό που άφησε πριν τους Ρωμαίους ανεξίτηλη παρουσία στη γειτονική μας χερσόνησο, μια πολύ ενδιαφέρουσα κοσμοθεωρία και θαυμάσια τέχνη. Μέσα από τους Ετρούσκους μαθαίνουμε για τους tombaroli, μια κατηγορία ιχνηλατών αρχαιοκαπήλων που με πολύ απλά μέσα, ένστικτο ή έκτη αίσθηση, όπως κάποιοι από αυτούς ισχυρίζονταν, εντόπιζαν θησαυρούς.
Και όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, η αποκάλυψη του παρελθόντος μας βοηθάει να κατανοήσουμε το παρόν και συνολικά την ύπαρξή μας. Όλα είναι μια αλυσίδα, είτε μπορούμε να το αντιληφθούμε είτε συνήθως όχι. Έτσι και οι ήρωες της Άμμου, βρίσκονται ξαφνικά σε ένα παιχνίδι αλλαγής ταυτοτήτων, το οποίο θα γίνει αφορμή για αποκαλύψεις που θα συμπαρασύρουν τα πάντα.
Το βιβλίο μάς πηγαίνει από την λογοτεχνική αφήγηση, την καλοδουλεμένη πλοκή που μπλέκει περίτεχνα τις εποχές (πάντα, ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά των μυθιστορημάτων της Ευρυδίκης), τους tombaroli και το κυνήγι θησαυρού, στην ψυχολογική εμβάθυνση στα ανθρώπινα πάθη, αγγίζοντας κι ένα θέμα που παρά την εξέλιξη, παρά την πρόοδο, αποτελεί ισχυρό ταμπού για την κοινωνία μας, αυτό της σεξουαλικής ταυτότητας ή προσανατολισμού. Ανασκάπτοντας, κάποια πράγματα ίσως να περιμένεις να τα βρεις ή να τα υποψιάζεσαι, υπάρχουν όμως πιο συχνά και ευρήματα για τα οποία ίσως και να μην είσαι προετοιμασμένος να τα χειριστείς.
Η Αμανατίδου αντιμετωπίζει πάντα τους ήρωές της με μια μοναδική τρυφερότητα, αξιοζήλευτη θα πω κι εγώ ως συγγραφέας, τους καταλαβαίνει απόλυτα γιατί τους έχει χτίσει μέσα από τον πόνο, το πάθος και τις επιθυμίες τους και τους εκφράζει χωρίς να τους αγιοποιεί. Δεν είναι εύκολο καθόλου, σας διαβεβαιώ, για έναν συγγραφέα να πλάσει ήρωες τόσο ολοκληρωμένους και στιβαρούς, τόσο ζωντανούς όπως κάνει στα βιβλία της η Ευρυδίκη. Γιατί τους ακούει και τους νιώθει πριν γράψει γι’ αυτούς. Τους αφήνει να μιλήσουν πρώτα σε εκείνη, προτού έπειτα βάλει τα λόγια και τα συναισθήματά τους στο χαρτί.
Η Ευρυδίκη με τιμά με τη φιλία και την αγάπη της πολλά χρόνια, έχουμε αφιερώσει ώρες ατελείωτες να μιλάμε για τη γραφή, για ιστορίες που μας συγκινούν, για τη λογοτεχνία και για βιβλία γενικώς. Έχω επίσης δημόσια μιλήσει ή γράψει κι άλλες φορές για προηγούμενα βιβλία της Ευρυδίκης. Αυτό που πάντα επαινώ ιδιαίτερα, είναι η λογοτεχνική της δεινότητα, η αφοσίωση στην έρευνα, ο χρόνος που ακούραστα αφιερώνει, η απίστευτη δουλειά που ρίχνει τόσο πριν γράψει όσο και αφού το ολοκληρώσει, να κάνει αυτό που έχει γράψει ακόμα καλύτερο, σεβόμενη τις προθέσεις της, αλλά και τον αναγνώστη που αργότερα θα το διαβάσει.
Είπα λογοτεχνική δεινότητα… Η Ευρυδίκη διαθέτει αυτό το δυσεξήγητο χάρισμα που συναντά κανείς στους συγγραφείς οι οποίοι έχουν βρει πραγματικά τη φωνή τους. Η γραφή της κυλάει αβίαστα, με μια μουσικότητα που υποβάλλει, με εικόνες που σχηματίζονται φυσικά μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, ούτε προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Εμπιστεύεται την ιστορία της, τους ήρωές της, το χέρι της, αλλά και τον αναγνώστη της.
Γι’ αυτό και τα βιβλία της δεν διαβάζονται μόνο με το μυαλό αλλά και με το συναίσθημα. Κάθε σελίδα κουβαλά την αίσθηση μιας βαθύτερης κατανόησης του ανθρώπου, των αδυναμιών του, των μυστικών του, των τραυμάτων και των επιθυμιών του. Και όταν κλείνεις το βιβλίο, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η ανάμνηση μιας καλοστημένης ιστορίας, αλλά η αίσθηση ότι γνώρισες αληθινούς ανθρώπους και περπάτησες για λίγο δίπλα τους.
Διαβάζοντας την "Άμμο" αισθάνεσαι τη σκόνη των αρχαίων ερειπίων, την αύρα της πάντα γοητευτικής Ιταλίας, το βάρος της ιστορίας πάνω στους ώμους των ανθρώπων της, αλλά και την εύθραυστη ανθρώπινη ανάγκη για αγάπη, αποδοχή και λύτρωση. Η αφήγησή της Ευρυδίκης δεν περιορίζεται στο να περιγράψει έναν κόσμο· κατορθώνει να σε βάλει μέσα σε αυτόν.
Ξέρετε, αυτό που είναι πολλές φορές δύσκολο να εξηγήσεις ακόμα και σε ομοτέχνους, είναι ότι λογοτεχνία δεν είναι να γράψεις απλά ένα καλό βιβλίο, ένα σωστό βιβλίο, με ορθή χρήση της γλώσσας, καλό συντακτικό, πλούσιο λεξιλόγιο, δεν είναι μόνο αυτό η λογοτεχνία.
Λογοτεχνία, όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι κι όπως εγώ την αγαπώ, είναι να πάρεις τον αναγνώστη μαζί σου σε ένα ταξίδι, πρωτίστως – καί τα υπόλοιπα, αλλά πρωτίστως να κάνεις τον αναγνώστη διαβάζοντας αυτό που του δίνεις να "φύγει", να έρθει μαζί σου στον κόσμο που εσύ του φτιάχνεις, ή ακόμα καλύτερα, να πάρει αυτά που του δίνεις και να πλάσει έναν κόσμο δικό του. Και επίσης, να αγαπήσει τους ήρωες που εσύ του συστήνεις, να τους κάνει δικούς του. Αυτό είναι για μένα λογοτεχνία, καλή και ολοκληρωμένη λογοτεχνία.
Και πιστέψτε με, η Ευρυδίκη γράφει λογοτεχνία.
0 Σχόλια